Kennisbank · 29 augustus 2026 · 6 min

ISRC en ISWC: wat is het verschil en waarom heb je ze allebei nodig?

Bijna elke artiest die wij spreken kent de ISRC. Bijna niemand kent de ISWC — en dat is precies waar het misgaat. De twee codes horen bij twee verschillende rechten, komen van twee verschillende partijen, en als er één ontbreekt of niet klopt, blijft er geld liggen zonder dat iemand je waarschuwt. Dit is het verschil, in gewone taal.

Wat is het verschil tussen een ISRC en een ISWC?

Voor elk nummer bestaan twee lagen. De opname is de specifieke geluidsopname zoals jij die hebt uitgebracht. Het werk is de compositie eronder: de melodie en de tekst. Twee lagen, twee codes.

ISRC (International Standard Recording Code) identificeert één specifieke opname. Een code van 12 tekens, bijvoorbeeld NLA321234567. Elke versie krijgt zijn eigen ISRC: de originele opname, de radio-edit, de live-versie, de remix — allemaal apart.
ISWC (International Standard Musical Work Code) identificeert de compositie. Een code die begint met een T, bijvoorbeeld T-123.456.789-0. Alle opnames van hetzelfde nummer — jouw versie, de cover van een ander, de live-uitvoering — delen dezelfde ISWC.

De kortste manier om het te onthouden: ISRC = wat je hoort. ISWC = wat je hebt geschreven. Coveren twintig artiesten jouw nummer, dan zijn er twintig ISRC’s en één ISWC — en die ene ISWC is de reden dat jij als schrijver iets krijgt van elk van die twintig opnames.

Wie geeft welke code uit?

Dit is het punt waarop de meeste verwarring ontstaat, want de codes komen uit twee verschillende werelden die los van elkaar staan.

De ISRC krijg je via de distributieketen. In de praktijk kent je distributeur (DistroKid, TuneCore, Ditto en soortgelijke) er automatisch een toe bij het uploaden, of je label doet het. Je kunt ook een eigen registrant-code aanvragen bij de nationale ISRC-instantie en zelf codes uitgeven — handig als je vaak releaset en niet afhankelijk wilt zijn van één distributeur.
De ISWC krijg je via je beheersorganisatie of uitgever. In Nederland: Buma/Stemra, zodra je het werk daar registreert. Je distributeur kan dit niet voor je doen — dit is een andere partij, een ander traject, en het gebeurt niet vanzelf.

Daar zit het gat. Wie alleen via een distributeur uitbrengt, heeft wél een ISRC en géén ISWC — vaak zonder het te weten. De muziek staat overal, de opname-inkomsten lopen binnen, en de auteursrechtelijke kant blijft onaangeroerd.

Wat gaat er mis als een van de twee ontbreekt?

Geen ISRC: platforms kunnen jouw opname niet betrouwbaar herkennen. Streams worden dan niet eenduidig aan jouw release gekoppeld, en Content ID-achtige systemen missen re-uploads van precies dat bestand.
Geen ISWC: het gebruik wordt wel geregistreerd, maar de auteursrechtelijke vergoeding kan niet aan een werk gekoppeld worden. Dat geld belandt in de zogeheten black box — de pot met onverdeelde inkomsten die na verloop van tijd naar rato onder andere rechthebbenden wordt verdeeld. Niet naar jou.
Twee ISWC’s voor hetzelfde werk: dit komt vaker voor dan je denkt, bijvoorbeeld als een werk twee keer is aangemeld of als een uitgever het apart registreerde. De inkomsten worden dan over twee registraties versnipperd. Dit is te herstellen — je beheersorganisatie kan de registraties samenvoegen — maar alleen als iemand het opmerkt.
Verschillende ISRC’s voor hetzelfde bestand: gebeurt bij een distributeurswissel of heruitgave. Je streams worden dan over meerdere “releases” verdeeld, wat je positie in ranglijsten en je afrekening vertroebelt.

Hoe controleer je of jouw codes kloppen?

1. Zoek je eigen werk op in de openbare registers. Buma/Stemra en internationale werkdatabases zijn doorzoekbaar op titel en op schrijversnaam. Staat je werk er niet, of staat het er twee keer, dan weet je genoeg.

2. Controleer de titel waaronder het geregistreerd staat. Dit is de meest onderschatte fout van allemaal. Wie zijn track registreert onder de werktitel uit de studio, maar uitbrengt onder een andere naam, komt in een systeem terecht waarin niets aan elkaar te koppelen is. Registratietitel en releasetitel moeten identiek zijn — inclusief de vermelding van features.

3. Haal je ISRC’s op bij je distributeur en leg ze naast wat de platforms tonen. Wijkt het af, dan bestaan er meerdere registraties van hetzelfde nummer.

4. Controleer je aandeel per werk. Als co-schrijvers of producers ontbreken, of als de percentages niet optellen tot 100%, blijft de uitbetaling hangen — ook als de codes zelf kloppen.

En hoe zit het met de ISNI en de UPC?

Je komt nog twee codes tegen. De UPC (of EAN) identificeert een release — een album of single als product in de winkel, niet één track. De ISNI identificeert een persoon of groep, zodat twee artiesten met dezelfde naam uit elkaar te houden zijn. Beide zijn nuttig, maar geen van beide vervangt de ISRC of de ISWC.

Waarom dit ons opviel: bij de eerste artiest die we begeleidden bleek een track geregistreerd onder de werktitel uit de studio, terwijl hij onder een andere naam was uitgebracht — er viel dus niets te matchen. Een ander werk van dezelfde artiest stond met twee ISWC’s bij zijn beheersorganisatie. Beide problemen zijn oplosbaar, maar alleen als je ze ziet. RoyaltyScanner controleert daarom bij het uploaden of je titel overeenkomt met een uitgebrachte release en toont de geverifieerde ISRC erbij. Lees ook: royalty’s claimen in Nederland.